תנ״ך
Tanaj (Biblia)
beneyisrael.com
Inicio
Portada
Apoyar
Biblioteca
Opciones de lectura
עברית
Fonética
Español
Taamim
Nikud
Letras
A−
100%
A+
Comentarios
Torá · Génesis
בראשית מז
Génesis · Capítulo 47
31 versículos
12 comentarios
1
וַיָּבֹ֣א יוֹסֵף֮ וַיַּגֵּ֣ד לְפַרְעֹה֒ וַיֹּ֗אמֶר אָבִ֨י וְאַחַ֜י וְצֹאנָ֤ם וּבְקָרָם֙ וְכָל־אֲשֶׁ֣ר לָהֶ֔ם בָּ֖אוּ מֵאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְהִנָּ֖ם בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃
Vayavó Yosef vayaged lefar’ó vayómer aví ve’ajái vetsonam uvekaram vejol-asher lahem bau me’erets Kena’an vehinam be’erets goshen
Vino Iosef y anunció a Parhó y dijo: Mi padre y mis hermanos, sus ovejas y su ganado vacuno y todo lo que ellos poseen han venido desde la tierra de Quenahan y helos aquí en la comarca de Goshen.
2
וּמִקְצֵ֣ה אֶחָ֔יו לָקַ֖ח חֲמִשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֑ים וַיַּצִּגֵ֖ם לִפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃
Umiktsé ejav lakaj jamishá anashim vayatsigem lifnéi far’ó
Y de entre sus hermanos tomó él cinco hombres y los presentó ante Parhó.
3
וַיֹּ֧אמֶר פַּרְעֹ֛ה אֶל־אֶחָ֖יו מַה־מַּעֲשֵׂיכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה רֹעֵ֥ה צֹאן֙ עֲבָדֶ֔יךָ גַּם־אֲנַ֖חְנוּ גַּם־אֲבוֹתֵֽינוּ׃
Vayómer par’ó el-ejav ma-ma’aseijem vayomrú el-par’ó ro’é tson avadeja gam-anajnu gam-avoteinu
Dijo Parhó a sus hermanos: ¿Cuáles son vuestras ocupaciones? Dijeron ellos a Parhó: Pastores de ovejas son tus servidores, nosotros y también nuestros padres.
4
וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה לָג֣וּר בָּאָרֶץ֮ בָּאנוּ֒ כִּי־אֵ֣ין מִרְעֶ֗ה לַצֹּאן֙ אֲשֶׁ֣ר לַעֲבָדֶ֔יךָ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב בְּאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְעַתָּ֛ה יֵֽשְׁבוּ־נָ֥א עֲבָדֶ֖יךָ בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃
Vayomrú el-par’ó lagur ba’arets banú ki-ein mir’é latson asher la’avadeja ki-javed hara’av be’erets Kena’an ve’atá yeshvu-na avadeja be’erets goshen
Dijeron ellos a Parhó: A peregrinar en la tierra hemos venido, ya que no hay pastura para las ovejas de tus servidores, pues el hambre es recia en la tierra de Quenahan. Y ahora, puedan asentarse tus servidores en la comarca de Goshen.
5
וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֔ה אֶל־יוֹסֵ֖ף לֵאמֹ֑ר אָבִ֥יךָ וְאַחֶ֖יךָ בָּ֥אוּ אֵלֶֽיךָ׃
Vayómer par’ó el-Yosef lemor avija ve’ajeja bau eleja
Se dirigió Parhó a Iosef diciendo: Tu padre y tus hermanos han venido a ti.
6
אֶ֤רֶץ מִצְרַ֙יִם֙ לְפָנֶ֣יךָ הִ֔וא בְּמֵיטַ֣ב הָאָ֔רֶץ הוֹשֵׁ֥ב אֶת־אָבִ֖יךָ וְאֶת־אַחֶ֑יךָ יֵשְׁבוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֔שֶׁן וְאִם־יָדַ֗עְתָּ וְיֶשׁ־בָּם֙ אַנְשֵׁי־חַ֔יִל וְשַׂמְתָּ֛ם שָׂרֵ֥י מִקְנֶ֖ה עַל־אֲשֶׁר־לִֽי׃
Erets Mitsraim lefaneja hiv bemeitav ha’arets hoshev et-avija ve’et-ajeja yeshvu be’erets goshen ve’im-yadata veyesh-bam anshei-jáyil vesamtam saréi mikné al-asher-li
La tierra de Egipto está ante ti. En lo mejor de la tierra asienta a tu padre y a tus hermanos; que se asienten en la comarca de Goshen. Y si tú sabes que hay entre ellos hombres de vigor, asígnalos como mayorales de ganado sobre lo que yo poseo.
7
וַיָּבֵ֤א יוֹסֵף֙ אֶת־יַֽעֲקֹ֣ב אָבִ֔יו וַיַּֽעֲמִדֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י פַרְעֹ֑ה וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹֽה׃
Vayavé Yosef et-Yaakov aviv vaya’amidehu lifnéi far’ó vayvárej Yaakov et-par’ó
Trajo Iosef a Iahacov su padre, le presentó ante Parhó y bendijo Iahacov a Parhó
8
וַיֹּ֥אמֶר פַּרְעֹ֖ה אֶֽל־יַעֲקֹ֑ב כַּמָּ֕ה יְמֵ֖י שְׁנֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃
Vayómer par’ó el-Yaakov kamá yeméi shenéi jayeja
Dijo Parhó a Iahacov ¿Cuántos son los días de los años de tu vida?
9
וַיֹּ֤אמֶר יַעֲקֹב֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י מְגוּרַ֔י שְׁלֹשִׁ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָ֑ה מְעַ֣ט וְרָעִ֗ים הָיוּ֙ יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י חַיַּ֔י וְלֹ֣א הִשִּׂ֗יגוּ אֶת־יְמֵי֙ שְׁנֵי֙ חַיֵּ֣י אֲבֹתַ֔י בִּימֵ֖י מְגוּרֵיהֶֽם׃
Vayómer Yaakov el-par’ó yemei shenéi megurái sheloshim ume’at shaná me’at vera’im hayu yemei shenéi jayái veló hisigu et-yemei shenei jayéi avotái biméi megureihem
Dijo Iahacov a Parhó: Los días de los años de mi peregrinaje (en la tierra) son ciento treinta años; pocos y aciagos han sido los días de los años de mi vida y no han alcanzado a los días de los años de la vida de mis padres, en los días del peregrinaje de ellos.
10
וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹ֑ה וַיֵּצֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃
Vayvárej Yaakov et-par’ó vayetsé milifnéi far’ó
Bendijo Iahacov a Parhó y salió de ante la presencia de Parhó.
11
וַיּוֹשֵׁ֣ב יוֹסֵף֮ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָיו֒ וַיִּתֵּ֨ן לָהֶ֤ם אֲחֻזָּה֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּמֵיטַ֥ב הָאָ֖רֶץ בְּאֶ֣רֶץ רַעְמְסֵ֑ס כַּאֲשֶׁ֖ר צִוָּ֥ה פַרְעֹֽה׃
Vayoshev Yosef et-aviv ve’et-ejav vayitén lahem ajuza be’erets Mitsraim bemeitav ha’arets be’erets ramesés ka’asher tsivá far’ó
Hizo asentar Iosef a su padre y a sus hermanos, él les dio posesión en la tierra de Egipto, en lo mejor de la tierra, en la comarca de Rahmesés como había ordenado Parhó
12
וַיְכַלְכֵּ֤ל יוֹסֵף֙ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָ֔יו וְאֵ֖ת כָּל־בֵּ֣ית אָבִ֑יו לֶ֖חֶם לְפִ֥י הַטָּֽף׃
Vayjalkel Yosef et-aviv ve’et-ejav ve’et kol-beit aviv léjem lefí hataf
Sustentó Iosef a su padre y a sus hermanos y a toda la casa de su padre; con pan, de acuerdo al número de los infantes.
13
וְלֶ֤חֶם אֵין֙ בְּכָל־הָאָ֔רֶץ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב מְאֹ֑ד וַתֵּ֜לַהּ אֶ֤רֶץ מִצְרַ֙יִם֙ וְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן מִפְּנֵ֖י הָרָעָֽב׃
Veléjem ein bejol-ha’arets ki-javed hara’av me’od vatélah erets Mitsraim ve’erets Kena’an mipenéi hara’av
Empero, pan no había en toda la tierra, pues el hambre era muy recia y languideció la tierra de Egipto y la tierra de Quenahan por causa del hambre.
14
וַיְלַקֵּ֣ט יוֹסֵ֗ף אֶת־כָּל־הַכֶּ֙סֶף֙ הַנִּמְצָ֤א בְאֶֽרֶץ־מִצְרַ֙יִם֙ וּבְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן בַּשֶּׁ֖בֶר אֲשֶׁר־הֵ֣ם שֹׁבְרִ֑ים וַיָּבֵ֥א יוֹסֵ֛ף אֶת־הַכֶּ֖סֶף בֵּ֥יתָה פַרְעֹֽה׃
Vaylaket Yosef et-kol-hakesef hanimtsá ve’erets-Mitsraim uve’erets Kena’an bashéver asher-hem shovrim vayavé Yosef et-hakésef beita far’ó
Acopió Iosef todo el dinero que se hallaba en la tierra de Egipto y en la tierra de Quenahan a cambio de la vitualla que ellos mercaban y trajo Iosef el dinero al palacio de Parhó.
15
וַיִּתֹּ֣ם הַכֶּ֗סֶף מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֮ וּמֵאֶ֣רֶץ כְּנַעַן֒ וַיָּבֹאוּ֩ כָל־מִצְרַ֨יִם אֶל־יוֹסֵ֤ף לֵאמֹר֙ הָֽבָה־לָּ֣נוּ לֶ֔חֶם וְלָ֥מָּה נָמ֖וּת נֶגְדֶּ֑ךָ כִּ֥י אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃
Vayitom hakésef me’erets Mitsraim ume’erets Kena’an vayavou jol-Mitsraim el-Yosef lemor hava-lanu léjem velama namut negdeja ki afés kásef
Empero, se terminó el dinero de la tierra de Egipto y de la tierra de Quenahan Y vinieron todos los habitantes de Egipto a Iosef diciendo: ¡Danos pan! ¿Por qué habremos de morir frente a ti, ya que se ha agotado el dinero?
16
וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָב֣וּ מִקְנֵיכֶ֔ם וְאֶתְּנָ֥ה לָכֶ֖ם בְּמִקְנֵיכֶ֑ם אִם־אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃
Vayómer Yosef havú mikneijem ve’etená lajem bemikneijem im-afés kásef
Dijo Iosef: Traed vuestros ganados y os daré a cambio de vuestros ganados, si se ha agotado el dinero.
17
וַיָּבִ֣יאוּ אֶת־מִקְנֵיהֶם֮ אֶל־יוֹסֵף֒ וַיִּתֵּ֣ן לָהֶם֩ יוֹסֵ֨ף לֶ֜חֶם בַּסּוּסִ֗ים וּבְמִקְנֵ֥ה הַצֹּ֛אן וּבְמִקְנֵ֥ה הַבָּקָ֖ר וּבַחֲמֹרִ֑ים וַיְנַהֲלֵ֤ם בַּלֶּ֙חֶם֙ בְּכָל־מִקְנֵהֶ֔ם בַּשָּׁנָ֖ה הַהִֽוא׃
Vayavíu et-mikneihem el-Yosef vayitén lahem Yosef léjem basusim uvemikné hatsón uvemikné habakar uvajamorim vaynahalem balejem bejol-miknehem bashaná hahiv
Trajeron sus ganados a Iosef y les proporcionó a ellos Iosef pan, a cambio de caballos, de ganado ovino, de ganado vacuno y de asnos y los sustentó con pan a cambio de todo su ganado en aquel año.
18
וַתִּתֹּם֮ הַשָּׁנָ֣ה הַהִוא֒ וַיָּבֹ֨אוּ אֵלָ֜יו בַּשָּׁנָ֣ה הַשֵּׁנִ֗ית וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא־נְכַחֵ֣ד מֵֽאֲדֹנִ֔י כִּ֚י אִם־תַּ֣ם הַכֶּ֔סֶף וּמִקְנֵ֥ה הַבְּהֵמָ֖ה אֶל־אֲדֹנִ֑י לֹ֤א נִשְׁאַר֙ לִפְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י בִּלְתִּ֥י אִם־גְּוִיָּתֵ֖נוּ וְאַדְמָתֵֽנוּ׃
Vatitom hashaná hahiv vayavóu elav bashaná hashenit vayomru lo lo-nejajed me’adoní ki im-tam hakésef umikné habehemá el-Adonai lo nish’ar lifnéi Adonai biltí im-geviyatenu ve’admatenu
Terminó aquel año y vinieron a él en el año segundo y le dijeron: No ocultamos de mi señor que se ha terminado el dinero, el ganado y las bestias a manos de mi señor. No ha quedado ante mi señor nada, excepto nuestro cuerpo y nuestra tierra.
19
לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ גַּם־אֲנַ֙חְנוּ֙ גַּ֣ם אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה־אֹתָ֥נוּ וְאֶת־אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן־זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת וְהָאֲדָמָ֖ה לֹ֥א תֵשָֽׁם׃
Lama namut le’eineja gam-anajnu gam admatenu kene-otanu ve’et-admatenu balájem venihyé anajnu ve’admatenu avadim lefar’ó veten-zera venijye veló namut veha’adamá lo tesham
¿Por qué habremos de morir ante tus ojos, tanto nosotros como nuestra tierra? Cómpranos, a nosotros, y a nuestra tierra por pan y seremos nosotros y nuestra tierra esclavos para Parhó Provee semilla, así habremos de vivir y no moriremos y la tierra no quedará asolada.
20
וַיִּ֨קֶן יוֹסֵ֜ף אֶת־כָּל־אַדְמַ֤ת מִצְרַ֙יִם֙ לְפַרְעֹ֔ה כִּֽי־מָכְר֤וּ מִצְרַ֙יִם֙ אִ֣ישׁ שָׂדֵ֔הוּ כִּֽי־חָזַ֥ק עֲלֵהֶ֖ם הָרָעָ֑ב וַתְּהִ֥י הָאָ֖רֶץ לְפַרְעֹֽה׃
Vayiken Yosef et-kol-admat Mitsraim lefar’ó ki-majrú Mitsraim ish sadehu ki-jazak alehem hara’av vatehí ha’arets lefar’ó
Compró Iosef toda la tierra de Egipto para Parhó ya que habían vendido los egipcios cada cual su campo; pues había arreciado sobre ellos el hambre. Así la tierra fue para Parhó.
21
וְאֶ֨ת־הָעָ֔ם הֶעֱבִ֥יר אֹת֖וֹ לֶעָרִ֑ים מִקְצֵ֥ה גְבוּל־מִצְרַ֖יִם וְעַד־קָצֵֽהוּ׃
Ve’et-ha’am he’evir otó le’arim miktsé gevul-Mitsraim ve’ad-katsehu
En cuanto al pueblo, lo trasladó a ciudades, desde un confín del límite de Egipto hasta el otro
22
רַ֛ק אַדְמַ֥ת הַכֹּהֲנִ֖ים לֹ֣א קָנָ֑ה כִּי֩ חֹ֨ק לַכֹּהֲנִ֜ים מֵאֵ֣ת פַּרְעֹ֗ה וְאָֽכְל֤וּ אֶת־חֻקָּם֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֤ן לָהֶם֙ פַּרְעֹ֔ה עַל־כֵּ֕ן לֹ֥א מָכְר֖וּ אֶת־אַדְמָתָֽם׃
Rak admat hakohanim lo kaná ki jok lakohanim me’et par’ó ve’ajlú et-jukam asher natán lahem par’ó al-ken lo majrú et-admatam
Solamente la tierra de los sacerdotes él no compró, ya que los sacerdotes tenían asignación de Parhó y comían su asignación, la que les había otorgado Parhó, por ello no habían vendido la tierra de ellos.
23
וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ אֶל־הָעָ֔ם הֵן֩ קָנִ֨יתִי אֶתְכֶ֥ם הַיּ֛וֹם וְאֶת־אַדְמַתְכֶ֖ם לְפַרְעֹ֑ה הֵֽא־לָכֶ֣ם זֶ֔רַע וּזְרַעְתֶּ֖ם אֶת־הָאֲדָמָֽה׃
Vayómer Yosef el-ha’am hen kaniti etjem hayom ve’et-admatjem lefar’ó he-lajem zera uzeratem et-ha’adamá
Dijo Iosef al pueblo: He aquí que os he comprado a vosotros — hoy — y a vuestras tierras para Parhó, he aquí para vosotros, semilla; sembrad la tierra.
24
וְהָיָה֙ בַּתְּבוּאֹ֔ת וּנְתַתֶּ֥ם חֲמִישִׁ֖ית לְפַרְעֹ֑ה וְאַרְבַּ֣ע הַיָּדֹ֡ת יִהְיֶ֣ה לָכֶם֩ לְזֶ֨רַע הַשָּׂדֶ֧ה וּֽלְאָכְלְכֶ֛ם וְלַאֲשֶׁ֥ר בְּבָתֵּיכֶ֖ם וְלֶאֱכֹ֥ל לְטַפְּכֶֽם׃
Vehaya batevu’ot unetatem jamishit lefar’ó ve’arbá hayadot yihyé lajem lezera hasadé ule’ojlejem vela’asher bevateijem vele’ejol letapejem
Y será que en las cosechas habréis de dar un quinto para Parhó y los cuatro quintos serán para vosotros: para siembra del campo y para vuestra comida y para los que están en vuestras casas y para comer para vuestros infantes.
25
וַיֹּאמְר֖וּ הֶחֱיִתָ֑נוּ נִמְצָא־חֵן֙ בְּעֵינֵ֣י אֲדֹנִ֔י וְהָיִ֥ינוּ עֲבָדִ֖ים לְפַרְעֹֽה׃
Vayomrú hejeyitanu nimtsa-jen be’einéi Adonai vehayinu avadim lefar’ó
Ellos dijeron: Nos has devuelto la vida, podamos hallar gracia a ojos de mi señor…, seremos esclavos para Parhó.
26
וַיָּ֣שֶׂם אֹתָ֣הּ יוֹסֵ֡ף לְחֹק֩ עַד־הַיּ֨וֹם הַזֶּ֜ה עַל־אַדְמַ֥ת מִצְרַ֛יִם לְפַרְעֹ֖ה לַחֹ֑מֶשׁ רַ֞ק אַדְמַ֤ת הַכֹּֽהֲנִים֙ לְבַדָּ֔ם לֹ֥א הָיְתָ֖ה לְפַרְעֹֽה׃
Vayásem otah Yosef lejok ad-hayom hazé al-admat Mitsraim lefar’ó lajómesh rak admat hakohanim levadam lo haytá lefar’ó
Lo estableció Iosef por ley — hasta el día de hoy — en la tierra de Egipto, para Parhó: El quinto. Sólo la tierra de los sacerdotes — ellos solos — no perteneció a Parhó
27
וַיֵּ֧שֶׁב יִשְׂרָאֵ֛ל בְּאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֑שֶׁן וַיֵּאָחֲז֣וּ בָ֔הּ וַיִּפְר֥וּ וַיִּרְבּ֖וּ מְאֹֽד׃
Vayéshev Yisrael be’erets Mitsraim be’erets goshen vaye’ajazú vah vayifrú vayirbú me’od
Se asentó Israel en la tierra de Egipto en la comarca de Goshen — se afincaron en ella, se fructificaron e incrementaron, mucho.
28
וַיְחִ֤י יַעֲקֹב֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם שְׁבַ֥ע עֶשְׂרֵ֖ה שָׁנָ֑ה וַיְהִ֤י יְמֵֽי־יַעֲקֹב֙ שְׁנֵ֣י חַיָּ֔יו שֶׁ֣בַע שָׁנִ֔ים וְאַרְבָּעִ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָֽה׃
Vayjí Yaakov be’erets Mitsraim shevá esré shaná vayhí yemei-Yaakov shenéi jayav sheva shanim ve’arba’im ume’at shaná
Vivió Iahacov en la tierra de Egipto diecisiete años. Fueron los días de Iahacov, los años de su vida, siete años y ciento cuarenta años.
29
וַיִּקְרְב֣וּ יְמֵֽי־יִשְׂרָאֵ֘ל לָמוּת֒ וַיִּקְרָ֣א ׀ לִבְנ֣וֹ לְיוֹסֵ֗ף וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ אִם־נָ֨א מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ שִֽׂים־נָ֥א יָדְךָ֖ תַּ֣חַת יְרֵכִ֑י וְעָשִׂ֤יתָ עִמָּדִי֙ חֶ֣סֶד וֶאֱמֶ֔ת אַל־נָ֥א תִקְבְּרֵ֖נִי בְּמִצְרָֽיִם׃
Vayikrevú yemei-Yisrael lamut vayikrá livnó leiosef vayómer lo im-na matsati jen be’eineja sim-na yadjá tájat yerejí ve’asita imadi jésed ve’emet al-na tikbereni bemitsráyim
Se acercaron los días de Israel para morir y llamó a su hijo — a Iosef— y le dijo: Si ahora he hallado gracia en tus ojos, pon ahora tu mano bajo mi muslo y habrás de hacer para conmigo bondad y verdad: No me sepultes, por favor, en Egipto.
30
וְשָֽׁכַבְתִּי֙ עִם־אֲבֹתַ֔י וּנְשָׂאתַ֙נִי֙ מִמִּצְרַ֔יִם וּקְבַרְתַּ֖נִי בִּקְבֻרָתָ֑ם וַיֹּאמַ֕ר אָנֹכִ֖י אֶֽעֱשֶׂ֥ה כִדְבָרֶֽךָ׃
Veshajavti im-avotái unesatani mimitsráyim ukevartani bikvuratam vayomar anojí e’esé jidvareja
Cuando deba dormir con mis padres habrás de llevarme de Egipto y me sepultarás en su sepulcro. Dijo él: Yo haré como tu palabra.
31
וַיֹּ֗אמֶר הִשָּֽׁבְעָה֙ לִ֔י וַיִּשָּׁבַ֖ע ל֑וֹ וַיִּשְׁתַּ֥חוּ יִשְׂרָאֵ֖ל עַל־רֹ֥אשׁ הַמִּטָּֽה׃ (פ)
Vayómer hishav’a li vayishavá lo vayishtaju Yisrael al-rosh hamitá
Le dijo: júramelo y él le juró y prosternose Israel hacia la cabecera del lecho.
Génesis
46
Génesis
48