Centro de Estudios Hebraicos Bene Israel

Libros

← Índice del libro

Séfer haJinuj · El libro de la educación

Mitzvá 287

No causar defecto en las ofrendas consagradas

שֶׁלֹּא נִתֵּן מוּם בַּקֳּדָשִׁים – שֶׁלֹּא נִתֵּן מוּם בַּקֳּדָשִׁים. כְּלוֹמַר שֶׁלֹּא נַעֲשֶׂה בִּבְהֵמָה שֶׁהִיא קְדוֹשָׁה לַמִּזְבֵּחַ שׁוּם חַבּוּרָה אוֹ שׁוּם שֶׁבֶר שֶׁיִּפְסְלָהּ לְהַקְרָבָה, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא כב כא) וְכָל מוּם לֹא יִהְיֶה בּוֹ, וְאָמְרוּ זִכְרוֹנָם לִבְרָכָה (מנחות נו, ב) קְרִי בֵהּ לֹא יְהַיֶּה בּוֹ. וּלְשׁוֹן סִפְרָא (אמור ז ט) כָּל מוּם לֹא יִהְיֶה בּוֹ אַל תִּתֵּן בּוֹ מוּם.

Que no se cause defecto en las ofrendas consagradas. Es decir, que no hagamos en un animal que está consagrado al altar herida alguna ni fractura alguna que lo descalifique para ser ofrecido —pues está dicho (Vayikrá 22:21): «Y ningún defecto habrá en él». Y dijeron, de bendita memoria (Menajot 56b): léelo como «no pondrás en él». Y el lenguaje del Sifrá (Emor 7:9): «Ningún defecto habrá en él» —no pongas en él defecto.

מִשָּׁרְשֵׁי הַמִּצְוָה. לְפִי שֶׁיִּהְיֶה בָּזֶה בִּזְיוֹן הַקֳּדָשִׁים, וּכְבָר כָּתַבְתִּי כַּמָּה פְּעָמִים (מצוה צה) הַתּוֹעֶלֶת הַנִּמְצֵאת בְּהִתְיַקֵּר כְּבוֹד בֵּית הַמִּקְדָּשׁ וּמְשָׁרְתָיו וְקָרְבְּנוֹתָיו אֶל לֵב בְּנֵי אָדָם.

De las raíces del precepto. Porque en esto hay un menosprecio de las ofrendas consagradas. Y ya he escrito varias veces (precepto 95) el provecho que se halla en que se encarezca la honra del Bet HaMikdash, de sus servidores y de sus ofrendas en el corazón de los hombres.

מִדִּינֵי הַמִּצְוָה. מָה שֶׁאָמְרוּ שֶׁאֶחָד הַמַּטִּיל מוּם בַּקֳּדָשִׁים עַצְמָן אוֹ בִּתְמוּרָתָן, עוֹבֵר בְּלָאו וְלוֹקֶה, חוּץ מִן הַבְּכוֹר וּמִן הַמַּעֲשֵׂר, שֶׁהַמַּטִּיל מוּם בִּתְמוּרָתָן, אֵינוֹ לוֹקֶה, לְפִי שֶׁאֵין רְאוּיִין לְקָרְבָּנוֹת כְּמוֹ שֶׁמִּתְבָּאֵר בִּתְמוּרָה (כא א). וְיֶתֶר פְּרָטֶיהָ, מְבֹאָרִים בִּמְקוֹמוֹת מְפֻזָּרִים מִזְּבָחִים וּתְמוּרָה.

De las leyes del precepto. Lo que dijeron: que tanto el que causa defecto en las ofrendas consagradas mismas como el que lo causa en lo que se ha permutado por ellas transgrede un precepto negativo y recibe azotes —salvo en el primogénito y en el diezmo, pues quien causa defecto en lo permutado por ellos no recibe azotes, ya que no son aptos para ofrendas, como se explica en Temurá (21a). Y el resto de sus pormenores están explicados en lugares dispersos de Zevajim y Temurá.

וְנוֹהֵג אִסּוּר זֶה בְּכָל מָקוֹם וּבְכָל זְמַן בִּזְכָרִים וּנְקֵבוֹת, אֲבָל אֵין חִיּוּב הַמַּלְקוּיוֹת כִּי אִם בִּזְמַן שֶׁבֵּית הַמִּקְדָּשׁ קַיָּם שֶׁרְאוּיָה הַבְּהֵמָה לְקָרְבָּן, כְּמוֹ שֶׁמִּתְבָּאֵר בַּגְּמָרָא עֲבוֹדָה זָרָה (יג, ב).

Y rige esta prohibición en todo lugar y en todo tiempo, en machos y en hembras; pero la obligación de los azotes no es sino en el tiempo en que el Bet HaMikdash está en pie, cuando el animal es apto para ofrenda, como se explica en la guemará de Avodá Zará (13b).